Artykuł Ochrona konsumentów: ułatwienie wyboru zrównoważonych produktów i zakaz pseudoekologicznego marketingu pochodzi z serwisu Who will save the planet.

Artykuł Czy moda na freeganizm jest na pewno OK? pochodzi z serwisu Who will save the planet.

Zapisz się do listy mailingowej i pobierz Tygodniowy planer posiłków.

Imię

Email

Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych w celach promocyjnych zawartych w Polityce prywatności

Pobieram planer i zapisuję się na listy mailingowej!

Zapisz się do listy mailingowej i pobierz Tygodniowy planer posiłków.

Imię

Email

Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych w celach promocyjnych zawartych w Polityce prywatności

Pobieram planer i zapisuję się na listę mailingową!

Artykuł Pobierz Tygodniowy Planer Posiłków i nie marnuje więcej jedzenia pochodzi z serwisu Who will save the planet.

Ostatnio podliczyłam, że przez wiele lat miesięcznie potrafiłam wydać nawet 25% mojej pensji (to dużo kasy) na akcesoria, ubrania czy buty. Ponieważ kupowałam impulsywnie i bez strategii, w mojej szafie było coraz więcej ubrań, a ja i tak coraz bardziej nie miałam się w co ubrać. To już za mną. Zobacz, jak to zmieniłam.

1. Jestem świadoma siebie

Uświadomiłam sobie, że impulsywne zakupy nie są efektywnym sposobem na relaks. Skoncentrowałam swoją uwagę na sytuacjach, które powodowały, że biegłam do sklepu gotowa wydawać krocie na ciuchy, buty i dodatki. Okazało się, że najczęściej była to forma poprawienia sobie nastroju, potrzeba nagrodzenia się za ciężki dzień w pracy, a nawet próby podniesienia własnego poczucia wartości przez coś tak zewnętrznego, jak nowa kiecka, która zawsze jakoś budzi zazdrość koleżanek lub przynajmniej dostarczy kilku pochwał na temat mojego nowego stroju.

2. Wiem, co sprawia mi prawdziwą przyjemność

Wypisałam sobie listę 5 bardziej konstruktywnych przyjemności, po które mogę sięgnąć, gdy czuję się zestresowana, zmęczona lub przygnębiona. Szukałam takich “naprawiaczy” nastroju, które będą miały długoterminowy efekt i nie zabolą finansowo. Na mojej liście jest spotkanie z przyjaciółką lub kimś, kogo kocham i czuję się bezpiecznie, spacer, czytanie książki przy ulubionym kubku ulubionych ziół pod ulubionym kocem (i nie sam zakup, ale właśnie czytanie), joga i jazda na rowerze.

3. Rozumiem, ile tracę

Podliczyłam, ile wydałam pieniędzy na ubrania średniomiesięcznie. Potem, jaka to suma w skali roku. I to mi pokazało listę utraconych przyjemności, które mogłabym mieć za tą kwotę. To naprawdę suma na poziomie dodatkowych super wakacji rocznie. Bardzo motywujące do sięgania po przyjemności z listy tych konstruktywnych zamiast zakupów. Poza tym dochodzi utracony czas, jaki spędzałam szwędając się po sklepach. Tego nie przeliczę na pieniądze.

4. Świadomie odbudowuję swoją szafę

Zrobiłam przegląd szafy i zrozumiałam, że rządzi tam przypadek. Po prostu wydaję kasę na oślep. Przejrzałam swoje ubrania, zostawiłam te, które lubię i noszę, pozbyłam się pozostałych. Zrobiłam teraz listę, czego ewentualnie potrzebuję, aby dopełnić moją szafę tak, aby była na 100% kapsułowa. I jeśli idę na zakupy ubraniowe, idę z listą i trzymam się jej tak, jak w wypadku listy produktów spożywczych. To dobre dla mojego portfela, samopoczucia i środowiska.

5. Inwestuję w ubrania

Moja mama zawsze mówiła, że nie stać jej na tanie rzeczy. Do teraz, gdy widzi u mnie coś, co jej się podoba od razu łapie za metkę. I nie, nie szuka marki, a składu. Uczę się mody od nowa. Starym sposobem mojej mamy patrzę na skład, szwy, jakość wykonania. Nie ma znaczenia czy kupuję coś z drugiej ręki czy w butku. Przestałam kupować ubrania, zaczęłam w nie inwestować. Dla siebie i dla Planety.

Napisz, jakie są Twoje relacje z ubraniami i czy kupujesz je świadomie.

Artykuł Jak przestać wydawać kasę na ciuchy, w których ostatecznie i tak nie chodzisz pochodzi z serwisu Who will save the planet.

Artykuł 6 nowych produktów, które kupuję odkąd nie jem mięsa pochodzi z serwisu Who will save the planet.

Artykuł 3 (nie)proste sposoby na bardziej odpowiedzialną modę pochodzi z serwisu Who will save the planet.

Artykuł Co możesz zrobić, aby poprawić los szwaczek w Polsce i na całym świecie pochodzi z serwisu Who will save the planet.

Moja terapia zakupowa

Zacznijmy od tego, że zaliczyłam takie lata w swoim życiu, w których pracowałam grubo ponad 8 godzin dziennie. Latałam na kilka relaksacyjnych fajek w ciągu dnia, potem kolejne wypalałam wieczorem przy drinku, szampanie lub winie (uściski siostrzane dla tych, które robiły to ze mną). Po drodze zaliczałam też kosmetyczki, które próbowały leczyć trądzik na twarzy powodowany dymem papierosowym i stresem. Wydawałam też fortunę na dermatologów i kremy przepisywane mi na tą styraną stresem twarz (a nie miałam wtedy nawet 30 lat). Doradzałam w tym czasie komunikacyjnie naprawdę bogatym ludziom, takim z pierwszej setki Forbasa. Porównywałam się i chciałam poczuć się im równiejsza.

Rzeczy nie zbudują poczucia wartości

Próbowałam wskoczyć na zdecydowanie wyższą półkę ciuchowo markową. We wzmocnieniu poczucia wartości wcale to nie pomagało. Wręcz przeciwnie. Kupowałam i frustrowałam się na przemian. A, że się frustrowałam, wydawałam na masaże i inne rzeczy, które w danym momencie podnosiły moje samopoczucie. Dla jasności, z zewnątrz było pięknie. Imprezy, szalony czas, fajne projekty, kariera, dużo ludzi wokół, a jednak dziś widzę w tym również dużo smutku i zagubienia. Potem dorastałam, znalazłam mądrego faceta, który wyciągnął mnie na prostą, ale wiele mechanizmów zostało. Szczególnie ten, który można by podsumować zdaniem: Shopping is cheaper than a psychiatrist.

Konsumpcjonizm napędza zmiany klimatu i niszczy środowisko

Im więcej kupujemy, tym więcej musi być wyprodukowane, im więcej musi być wyprodukowane, tym więcej surowców musi być wydobytych. Na końcu tego łańcucha jest potrzebna energia na wytworzenie dóbr, które kupujemy. Zrozumiałam, że jedyną rozsądną drogą do zmniejszenia mojego negatywnego wpływu na środowisko jest zminimalizowanie mojej konsumpcji. Ale jak to zrobić i dlaczego ja właściwie tyle kupuję? No, odpowiedź mnie nie zachwyciła :/.

Smutni ludzie kupują więcej

Co tu ściemniać. Dla mnie zakupy były formą relaksu, poprawiały humor, podnosiły samoocenę – wiadomo, że w nowej kiecce i butach, człowiek od razu jakoś lepiej się czuje. Ostatnio słyszałam nawet od koleżanki, że są kursy, na których kobiety uczą się, że zawsze powinny mieć na sobie najdroższą możliwą bieliznę, bo wtedy to działa na ich podświadomość i czują się od razu lepsze (ałć! to się dzieje naprawdę!).

Tyle, że ten efekt jest krótkotrwały, bo potem zazwyczaj przychodził kac związany z wydaną kasą lub po prostu wracają stare strachy. Ja już to wiem z autopsji. Mam też na to dowód naukowy. Badanie wskazujące na to, że, gdy mamy w sobie smutek, jesteśmy gotowi nie tylko kupować więcej, ale i wydawać więcej na konkretne produkty. Nawet 300%. Idealnymi konsumentami są więc Ci zdołowani, potrzebujący poprawić sobie nastrój, skupieni na sobie, no i z pieniędzmi .

Medytacja, praktyka uważności i więcej natury

Jak to się stało, że ze stresowanej, zagubionej gdzieś w środku dziewczyny, stałam się silną, dużo spokojniejszą, ale przede wszystkim lubiącą siebie i uważną na swoje emocje kobietą? To oczywiście była długa droga, na której spotkałam wiele dobrych osób, przeczytałam wiele książek, artykułów, zaliczyłam kilka ważnych warsztatów i kursów. Odkryłam swoje wartości i zaczęłam podejmować tylko te decyzje, które są z nimi w zgodzie. Jednak w ostatnim czasie pojawiły się trzy kolejne elementy.

1. codzienna, poranna medytacja,
2. praktyka uważności
3. i zdecydowanie więcej kontaktu z naturą (i samą sobą).

Niestety, nie działają one, jeśli stosuję je incydentalnie. Te trzy elementy są częścią każdego dnia. Nie potrzebuję na nie wiele czasu. Czasem jest to godzina, czasem naście lub kilka minut.

Co mi dały medytacja, praktyka uważności i kontakt z naturą

1. Czuję duży wewnętrzny spokój, jest to odczuwalna zmiana w stosunku do tego, co było jeszcze rok temu.
2. Moje wybory, od zakupowych po te związane z relacjami są bardziej świadome, bliższe moim prawdziwym potrzebom.
3. Znam się lepiej. Wiem, co sprawia mi przyjemność, co powoduje niepokój.
4. Potrafię przyjrzeć się swoim emocjom z boku, zrozumieć je, wykorzystać techniki rozładowywania napięć.
5. Mam lepszą relację z bliskimi.
6. Lepiej śpię.
7. No i kupuję istotnie mniej, czyli mniej śmiecę i minimalizuję swój negatywny wpływ na środowisko.

A jak jest u Was? Dajcie znać czy chcielibyście, żebym napisała coś o samej mojej medytacji.

Artykuł Co medytacja, uważność i kontakt z naturą ma wspólnego z zero waste i zmianami klimatu pochodzi z serwisu Who will save the planet.

Tak było z kremami z filtrem przeciwsłonecznym. W rodzinie mamy kilka osób, z historią raka skóry. Jedna z nich na niego umarła. Więc jak tylko wychodziło słońce, wylewałam na siebie i rodzinę litry kremu z filtrem. Potem dowiedziałam się, że kremy te szkodzą rafom koralowym, a pewnie też innemu życiu w wodzie. Ostatnio natomiast, że szkodzą i mi. Ten tekst będzie poświęcony tylko wpływowi kremów z filtrem na korale, bo takie było zamówienie (jestem podekscytowana!) mojej czytelniczki <3. Jeśli z kolei interesuje Was, co kremy robią Wam, przeczytajcie ten artykuł. Co prawda u nas wakacje właśnie się kończą, ale przecież sezon na filtry zawsze gdzieś trwa. No to piszę.

Kremy z filtrem. Zaczyna się niewinnie.

Wakacje. Plaża. Romantyczna scena. Ona leży na brzuchu. On rozwiązuje jej górę od bikini, żeby nałożyć swoimi silnymi dłońmi krem na jej tylko muśnięte słońcem ciało. Mrau. Sączą drinki. Albo nie. Scena rodzinna. On trzyma w sztywnym uścisku dziecko, ono się miota i wyrywa z siłą krokodyla złapanego przez łowcę skór, ona stara się wetrzeć w nie chociaż odrobinę białej mazi. Lub wersja bez dzieci. Dalej plaża. Ona go błaga, żeby posmarował się kremem, bo go kocha, bo dba. On, że w życiu, chyba, że sama to zrobi, bo on nie chce mieć potem lepkich dłoni i pod warunkiem, że wsmaruje krem tak, że nie będzie na ciele białych plam. I tak po 15 sekundach wyrywa się jak ten krokodyl powyżej. No, zaczyna się różnie, ale kończy tak samo.

Co roku 14 ton kremów z filtrem przeciwsłonecznym ląduje w wodach oceanu. Spotkałam się z informacją, że ta liczba jest mocno niedoszacowana.

Ale co może być złego w kremie, który wsmarowuję we własne ciało?

Ano w wielu z nich są substancje, które fatalnie wpływają na tworzące rafy korale – przede wszystkim oksybenzon. A te i tak mają przerąbane m.in. ze względu na rabunkowe odławianie ryb, zmiany klimatyczne i podnoszącą się temperaturę wody, która rośnie 40% szybciej niż powietrza. Oceany pochłaniają 93% ciepła wyemitowanego przez emisje gazów cieplarnianych. Można powiedzieć, że dzięki nim jeszcze się nie usmażyliśmy. Ale smażą się już rafy. Naukowcy mówią, że to jeden z najbardziej zagrożonych ekosystemów na naszej Planecie. Są jak papierek lakmusowy dla tego, co dzieje się na Ziemi. Rafy zajmują jedyni 0,1% powierzchni oceanów, ale zapewniają wsparcie (pokarm, przestrzeń bytowania) dla ok 25% żyjących w nim gatunków. Blakną i wymierają w zawrotnym tempie . Przykładem jest Great Barrier Reef w Australii, której już w połowie nie ma (w stosunku do powierzchni z 2016 r). Umarła, bo to żywe stworzenia. Powodem są głównie zmiany klimatyczne właśnie.

Ale, ale. Miało być o kremach z filtrem. Tak, oksybenzon kumuluje się w koralowcach w postaci estrów kwasów tłuszczowych i może być toksyczny dla tych morskich organizmów. Jest im trudniej się rozmnażać, a bez rozmnażania, nie mogą odbudowywać tego, co niszczą zmiany klimatyczne i my, ludzie, chociażby przez chęć dotknięcia pięknych koralowców.

To jakie kremy z filtrem wybierać?

Sprawa nie jest prosta. Po pierwsze nie mam ostatecznej recepty, bo zaraz się okaże, że powstały nowe badania i to, co wiedziałam dziś, jutro będzie nieaktualne. Dlatego powiem Wam, czym ja się kieruje przy wyborze kremu. Może wybierzecie coś dla siebie.

1. Unikam kremów z takimi substancjami w składzie, jak te podawane tutaj, na stronie organizacji Haereticus Environmental Laborator, czyli

• Oxybenzone
• Octinoxate
• 4-methylbenzylidene camphor
• Octocrylene
• Para-aminobenzoic acid (PABA)
• Methyl Paraben
• Ethyl Paraben
• Propyl Paraben
• Butyl Paraben
• Benzyl Paraben
• Triclosan

2. Staram się sprawdzić, czy krem przypadkiem nie zawiera mikroplastiku, który może ukrywać się pod takimi nazwami, jak:

• Acrylates copolymer (AC);
• Polyethylene (PE);
• Polyamid ( Nylon-12, Nylon-6, Nylon-66);
• Polyurethan (Polyurethan-2, Polyurethan-14, Polyurethan-35);
• Polyethylenterephtalat (PET);
• Polypropylen (PP);
• Polystyrene (PS).

3. Wybieram kremy oparte na mineralnych filtrach przeciwsłonecznych

Ale, ale takie, które wykorzystują tlenek cynku lub dwutlenek tytanu o cząsteczkach wielkości „nie nano”, bo takich koralowce nie mogą spożywać.

A najchętniej chowam się przed słońcem, noszę kapelusz, przesiaduję pod parasolem i wystawiam się na słońce na krótkie chwile, bo w końcu promienie słoneczka dają nam zdrówko, jeśli dawkujemy je w rozsądnej ilości.

Jeśli kochasz ocean, obejrzyj ten film dostępny na Netflix. To piękna opowieść o miłości do raf koralowych, ich znaczeniu dla świata, w tym nas, ludzi. Również o tym jak cierpią w związku ze zmianami klimatycznymi. A zdjęcia korali powyżej pochodzą stąd. Jest ich tam więcej. Obejrzyj i zapłacz. Bioróżnorodność się nam zwija z tego świata.

Artykuł Kremy z filtrem przeciwsłonecznym szkodzą? pochodzi z serwisu Who will save the planet.

Mydło w kostce jest super, bo:

• nie produkuję śmieci w postaci plastikowych opakowań (szukam tych, w papierowym opakowaniu lub na wagę)
• jest trochę taniej (porównując produkt tego samego producenta dostępny w kostce i w płynie)
• lubię to, jak wygląda mydło w kostce, jego prostota ma w sobie coś szlachetnego, szczególnie te z Aleppo
• ma dobry skład (chociaż kostka nie jest jego gwarancją, teraz używam mydła z Aleppo, które jest w 100% z oliwy z oliwek, ale szukam czegoś produkowanego bliżej o równie fajnym składzie)
• jest super wygodne w użyciu jako mydło do golenia, od dawna nie używam do tego pianek czy żeli
• używa go cała rodzina, również roczna Róża i pięcioletni Gucio (nie potrzebujemy żadnego dodatkowego kremu ochronnego do pupy)
• oszczędzam na kupowaniu właśnie preparatów do depilacji
• pachnie czystością, naturalną i nie konkuruje z moimi perfumami
• nie kusi pompką moich dzieci

Mydło w kostce jest mniej super, bo:

• gdy zapomnę wylewać nadmiaru wody z mydelniczki, mydło potrafi się trochę „rozciapciać”, wtedy trzeba je osuszyć
• moje dzieci uwielbiają się nim bawić, drapać je, namaczać i „rozciapciać”, co często kończy żywot mydła
• te o faktycznie dobrym składzie są droższe, ale wiem za co płacę
• mam wątpliwości co do ich zastosowania w miejscach publicznych ze względu na higienę, w domu zawsze obmywamy mydło, które bez tego potrafi mieć ślady zmywanego brudu, na przykład po myciu dłoni przez Gucia, który właśnie wrócił z piaskownicy (a co Wy o tym myślicie?)

A co Wy myślicie o mydle w kostce? Macie swoje ulubione?

Ps. Jak Twoje zero waste’owe zmiany? Chcesz wiedzieć jak w nich wytrwać? Zajrzyj tu.

Artykuł Mydło w kostce – prosta zmiana zero waste pochodzi z serwisu Who will save the planet.