Biblioteka - Who will save the planet

Architektki i osoby architekckie – nowy standard komunikacji?

Joanna — Sat, 25 Mar 2023 09:45:37 +0000

Język inkluzywny wywołuje w polskiej przestrzeni publicznej kontrowersje. Zewsząd słychać sceptyczne głosy – tak zwane „feminatywy” to rzekomo feministyczna nowomowa, a „neutratywy” zupełnie nie przystają do konserwatywnej polszczyzny. Rozumiemy te wątpliwości – język podąża za zmianami społecznymi, ale jego modyfikacja na szeroką skalę przebiega wolniej i z oporem. Nic dziwnego – jest on częścią naszej tożsamości. Próbę zmiany tego oswojonego języka niejedna osoba odbierze jako zamach na coś, co bezpieczne, bo znane i „moje”.

Język kształtuje rzeczywistość czy rzeczywistość kształtuje język?

Język zdecydowanie wpływa na to, jak odbieramy rzeczywistość i jak postrzegamy świat – mówi o tym chociażby hipoteza Sapira-Whorfa. To, w jaki sposób piszemy i mówimy, odzwierciedla więc nasz stosunek do innych ludzi. Jeżeli zwracamy się do osób używając komunikatów, które nie wykluczają i nie dyskryminują, okazujemy im szacunek. Ucząc się języka inkluzywnego – czyli takiego, który zauważa różnorodność doświadczeń i tożsamości – wysyłamy w świat sygnał: „zależy mi na równości”. To sposób porozumiewania się, który uwzględnia istotne w życiu człowieka kwestie, m.in. płeć, pochodzenie, kolor skóry, niepełnosprawność, wiek.

DEI – diversity, equity, inclusion

Adobe przeprowadziło w 2019 roku ankietę na temat różnorodności firm. Okazało się, że kierowanie się przez marki wartościami DEI (różnorodności, równości i inkluzywności) ma znaczny wpływ na ich postrzeganie przez potencjalnych klientów i klientki. Prawie dwie na trzy osoby (61%) wskazały, że jest to kwestia ważna lub bardzo ważna. Z kolei z badań Accenture Holiday Shopping wynika, że aż 3/4 osób z młodego pokolenia wybiera firmy, które angażują się na rzecz DEI w swoich kampaniach promocyjnych.

Język inkluzywny pomaga zatem budować kulturę przynależności w organizacji:

Poprawia innowacyjność i konkurencyjność marki.
Umożliwia lepszą retencję osób pracujących.
Zwiększa ich poczucie przynależności do organizacji i utrwala identyfikację z jej wartościami.

Elektryczka i pielęgniarz. Dlaczego to brzmi tak dziwnie?

Feminatywy to żeńskie formy osobowe – na przykład „inżynierka”, „pielęgniarka”, „premierka” czy „elektromechaniczka”. Debata na ich temat trwa już kilkadziesiąt lat. Nie jest to więc zjawisko nowe – tego typu nazwy były powszechnym i zupełnie naturalnym zjawiskiem chociażby w prasie międzywojennej.

Krytyka tego rodzaju form wiąże się z częstym przekonaniem, że są to słowa nacechowane płciowo, które odbierają „prestiż” zawodu. W przeciwieństwie do „neutralnych” nazw męskich. Nie ma w nich jednak niczego neutralnego – są tak samo upłciowione jak formy żeńskie. Wiele zawodów jest zdominowanych przez mężczyzn, dlatego z częścią ich nazw jesteśmy osłuchani i osłuchane wyłącznie w formie męskiej.

Słowo „nauczycielka” wydaje się nam zupełnie normalne, w przeciwieństwie do „strażaczek” – częściej w naszym życiu spotykamy kobiety-nauczycielki niż kobiety-strażaczki. Podobnie jest ze słowem „kosmetyczka” – jak nazwalibyście mężczyznę, który wykonuje ten zawód?

Pracownicy, pracownice, osoby pracujące

Innym przykładem stosowania w komunikacji języka inkluzywnego są tak zwane „neutratywy”. To formy, które całkowicie unikają nacechowania płciowego. To na przykład osobatywy („osoby” zamiast „kobiety i mężczyźni”), rzeczowniki zbiorowe („Państwo” zamiast „Panie i Panowie”) lub formy bezosobowe („Proszę napisać” zamiast „Niech Pan/Pani napisze”).

Nazwy te uwzględniają różnorodność człowieka pod względem tożsamości psychoseksualnej. Pokazują, że osoba ich używająca dostrzega na przykład osoby niebinarne.

Jak więc mówić, aby mówić inkluzywnie

Krótki poradnik słowotwórczy/równościowy:

Korzystaj z rzetelnych źródeł: używanie feminatywów może ułatwić wydany w 2015 roku Słownik nazw żeńskich polszczyzny, a form neutralnych: internetowe Słowniki neutralnego i niebinarnego języka. Rozszerzone opracowanie języka inkluzywnego opracowało również Amnesty International w publikacji Język równościowy.
Nazwy żeńskie możesz tworzyć na podstawie sufiksów słowotwórczych (-ka, -ini/-yni, -a): np. „gościni”, „dziekana”, „radiolożka”, „wykładowczyni”.
Dobrą praktyką jest umieszczenie np. w swoim biogramie autorskim, podpisie e-mailowym zaimków, które chcemy, żeby wobec nas stosowano (np. ona/jej, on/jego).
Możesz stosować wyrażenia typu „Drogie studentki i drodzy studenci” lub „Drogie osoby studiujące/studenckie” zamiast „Drodzy studenci”.
Jeżeli chcesz uprościć tekst – dobrym pomysłem jest używanie graficznych wyróżników, które dają znać czytelniczce lub czytelnikowi, że używana przez Ciebie forma jest tylko jedną z możliwych. Przykładem jest nasz tekst o urlopie menstruacyjnym, gdzie pisałyśmy kobiety* – asterysk (gwiazdka) oznacza tutaj „przypis”, że nie tylko kobiety menstruują, jest to tylko przykładowa grupa reprezentacyjna (inny przykład: Drodzy studenci*).
Opisując czyjąś cechę (np. niepełnosprawność) możesz używać form opisowych – „osoby z niepełnosprawnościami” zamiast „niepełnosprawni”. W ten sposób unikasz utożsamiania ich z tą jedną cechą.

Język nie kosztuje!

Uwzględnianie za pomocą języka grup, które dotychczas nie były w nim obecne, sprzyja zmianie społecznej i walce z dyskryminacją. Tym bardziej, że sama Rada Języka Polskiego przy Prezydium PAN uznaje, że większość argumentów przeciw tworzeniu chociażby nazw żeńskich jest pozbawiona podstaw, a w polszczyźnie potrzebna jest większa symetria nazw osobowych męskich i żeńskich w zasobie słownictwa.

Warsztaty z inkluzywnej komunikacji

Zmiana języka, którym się komunikujemy, to trudny i długotrwały proces. Może jednak zaowocować wymiernymi korzyściami, które pomogą rozwinąć się organizacji. Jeżeli szukasz pomysłu na wprowadzenie do komunikacji korporacyjnej bardziej inkluzywnego języka, chętnie wesprzemy Cię w tym procesie. Napisz do nas!

Artykuł Architektki i osoby architekckie – nowy standard komunikacji? pochodzi z serwisu Who will save the planet.

Raport Powody do paniki, czyli konsekwencje zmian klimatu w Senegalu, Gwatemali, Kambodży i Kenii

Dominika — Tue, 07 Jun 2022 11:38:05 +0000

Co jesteśmy winni uchodźcom klimatycznym? Na to pytanie stara się odpowiedzieć raport Uniwersytetu Bolońskiego „Powody do paniki? Konsekwencje zmian klimatu w Senegalu, Gwatemali, Kambodży i Kenii”, wydany w tym roku przez Fundację Kupuj Odpowiedzialnie w ramach kampanii #KlimatNaZmiany. Ten artykuł czytacie również dzięki mojej współpracy z Fundacją.

My i oni, czyli zakres geograficzny raportu

Naukowczynie i naukowcy z Uniwersytetu Bolońskiego wybrali cztery kraje znajdujące się na trzech różnych kontynentach i sprawdzili, jak zmiany klimatu oddziałują na tamtejszą ludność. My tu mamy pożary, czasem wichury czy burze, na które oczywiście narzekamy, ale które jeszcze nie mają drastycznego wpływu na nasze codzienne życie. Jednak najbiedniejsze kraje, już obciążone pokolonialnymi zaszłościami cywilizacyjnymi i trudnymi warunkami środowiskowymi, otrzymały kolejny cios, który dziś wzmacnia ruchy migracyjne.

Jak niszczymy Senegal

Spójrzmy tylko na jeden z opisanych w raporcie przypadków, czyli Senegal. Tam niemal 15% aktywnej zawodowo ludności pracuje w rybołówstwie, a aż 65% populacji zamieszkuje tereny na wybrzeżu. Niestety, spowodowane przez zmiany klimatu: rosnący poziom morza, erozja wybrzeży (przyspieszająca w wyniku wichur, ulew i powodzi) i zmiany prądów morskich wpływające na migracje ryb wkrótce pozbawią Senegalczyków domu, pracy i żywności.

Co gorsza, zmiany klimatu dokładają się do innych problemów, z którymi mieszkańcy muszą się dziś mierzyć. Po pierwsze, wielkie statki przemysłowe doprowadzają do przełowienia ryb, które sprzedawane są m.in. Unii Europejskiej (na co zgodził się rząd kraju, podpisując stosowne umowy…). Po drugie, bogate kraje eksportują do Senegalu zużyte ubrania, choć nie ma tam ani branży recyklingu odpadów tekstylnych, ani nawet bezpiecznych i uregulowanych składowisk.

Migranci w pułapce wiz

Nie dziwi więc fakt, że, jak to powiedział jeden z badanych Senegalczyków, „Rybacy płyną za rybami: jeśli ryby płyną do Europy, to rybacy też.” Tyle że mieszkańcy Senegalu nie mogą sobie pozwolić na opłacenie horrendalnych wiz, a ich paszporty w globalnym rankingu znajdują się na 88 miejscu (dla porównania polski paszport jest na 9 miejscu), co oznacza, że mają bardzo zawężone pole migracji międzynarodowej. Senegalczycy więc do Unii Europejskiej dostają się w najbardziej niebezpieczny sposób – nielegalną drogą morską.

Europejczycy vs. uchodźcy

Raport Uniwersytetu Bolońskiego pokazuje nam, Europejczykom, że wykorzystujemy biedne kraje, prowadząc grabieżczą politykę bez oglądania się na ich mieszkańców, a dziś, kiedy spowodowane przez nasz intensywny rozwój zmiany klimatu zabierają chleb ludności tych krajów, zwyczajnie uszczelniamy nasze granice. I byłaby to tylko smutna konstatacja, gdyby nie fakt, że naukowczynie i naukowcy nie poprzestają na pokazaniu nam, co się dzieje np. w Gwatemali czy Kambodży. Raport podpowiada też, co możemy zrobić, by walczyć z niesprawiedliwością i realnie pomagać uchodźcom klimatycznym.

Jak działać?

Organizacje pozarządowe mogą stworzyć sieci solidarnościowe ze społecznościami najbardziej dotkniętymi zmianami klimatu, a także zebrać podpisy pod petycjami – choćby do UE o zrównoważony połów ryb, ale też zmianę polityki migracyjnej.
UE może zapewnić reparacje klimatyczne, dzielić się wiedzą i technologiami i uregulować ścieżki migracji (np. stworzyć program wiz tymczasowych). No i oczywiście zrewidować umowy, które prowadzą do wyniszczania bioróżnorodności.
Co my możemy zrobić, oprócz wywierania presji na rządy i UE? Choć raport nie mówi o jednostkach, my też możemy pomóc, ograniczając konsumpcję, szczególnie tekstyliów i plastiku. Zwróćmy też uwagę, skąd pochodzą produkty, które kupujemy, i czy są oznaczone jako fair trade. A przede wszystkim przeczytajmy raport i upowszechnijmy wiedzę, którą nam daje. Zyskamy oręż do walki z falą hejtu na uchodźców klimatycznych.

W związku z publikacją raportu powstał również społeczny eksperyment filmowy „Bezdomni z powodu klimatu”. W eksperymencie wzięło udział dwóch aktorów. Jeden wcielił się w bezdomnego, który stracił dom z powodu zmiany klimatu, a drugi w nieprzyjemnego przechodnia, który nie wierzy w zmiany klimatu i kpi z bezdomnych, prowokując reakcje ludzi. Kamery rejestrowały reakcje przechodniów podczas całego procesu.

Niniejszy artykuł powstał dzięki współpracy z Fundacją Kupuj Odpowiedzialnie. Raport „Powody do paniki?” znajdziesz pod poniższym przyciskiem.

Artykuł Raport Powody do paniki, czyli konsekwencje zmian klimatu w Senegalu, Gwatemali, Kambodży i Kenii pochodzi z serwisu Who will save the planet.

TEDx: Obejrzyj Eco game changer. Masz tę moc! i działaj

Dominika — Sun, 20 Feb 2022 18:03:19 +0000

Zobacz wystąpienie Eco game changer. Masz tę moc! TEDxSGH i odkryj swoją moc do działania na rzecz Planety. Eco game changer. Masz tę moc! to opowieść o podejściu do bycia eko, w którym akceptujemy swoją niedoskonałość, a mimo to działamy coraz efektywniej, czujemy satysfakcję, bez frustracji i poczucia winy, które zdarzają się, gdy nie dowozimy swoich wybujałych, wyidealizowanych wyobrażeń o tym, jak powinno to bycie eko wyglądać.

Zobacz opinie na temat wystąpienia Eco game changer. Masz tę moc!

Zobacz opinie na temat wystąpienia "Eco game changer. Masz tę moc!

Eco game changer. Masz tę moc! to pakiet motywacji dla każdego

Kogo wyobrażasz sobie słysząc “eco game changer”? Czy przyszło Ci na myśli, że również Ty masz w sobie potężną moc do działania na rzecz ochrony natury i zmiany systemu konsumpcji na bardziej zrównoważony? Razem, z odpowiednim podejściem, możemy dbać o nasz dom, Matkę Naturę, a przy okazji siebie, bo stan środowiska naturalnego ma ogromny wpływ na nasz stan zdrowia, psychicznego i fizycznego. Obejrzyj to wystąpienie, odkryj swój obszar wpływu i działaj. W życiu prywatnym i w ramach swojej organizacji.

Szukasz codziennej porcji wiedzy i inspiracji dotyczących zrównoważonego rozwoju w praktyce? Zajrzyj na nasze media społecznościowe (Instagram, Facebook, Linkedin).

Model balonu, który pomoże Ci odkryć Twoją moc do działania

W wystąpieniu pojawia się model balonu, który wykorzystuję jako ilustrację mojego podejścia do rozwijania naszego potencjału działań na rzecz Planety.

Kosz ilustruje nasze obszary wpływu: Każdy z nas ma ogromny potencjał do bycia eko game changerem, ma taki obszar wpływu, w którym stosunkowo niewielkim wysiłkiem dokonuje wielkich zmian.

Przykład?

Rozmowa rekrutacyjna i pytanie rekrutera “Czy ma Pan/Pani jeszcze jakieś pytanie?”, Aplikant ma moc eco game changera, gdy odważy się zapytać: “Właściwie tak, bardzo chciałabym pracować w firmie, która bierze odpowiedzialność za swój wpływ na środowisko. Co Państwo robią w tym zakresie?”.

Jaka zmiana w firmach zacznie następować, jeśli takie pytanie zada co setna osoba? Co się zadzieje, jeśli to będzie pytanie zadawane przez co pięćdziesiątą osobę? Co dziesiątą? Co się zdarzy, jeśli będzie padało na każdej rozmowie? To jest pytanie, które zadaje game changer.

To, jak daleko uda nam się wzbić z naszym eko potencjałem, zależy od:

ognia, jaki mamy w sobie, który daje nam energię do działania
oraz od ciężaru worków balastowych, które ściągają mnie jednak w dół.

Ogień symbolizuje małe eko działania: ogień do działania bierze się z baby steps, malutkich eko zmian, eko działań, które cieszą i nakręcają do większych przedsięwzięć.

Przykład?

Zakupy do własnych woreczków, prawidłowa segregacja, oszczędzanie wody.

Worki balastowe symbolizują wszystko to, co odbiera nam energię do działania lub sprawia, że działamy nie w tym kierunku, w którym chcemy: Tu jest nasze zmęczenie, frustracja, smutki, samopoczucie, to jak jest nam ze sobą. Badania pokazują, że wielkość tych worków balastowych wpływa m.in na Twój konsumpcjonizm. Np. wg badania Misery is not Miserly: Sad and Self-Focused Individuals Spend More, osoby, które są nieszczęśliwe, wydają i kupują więcej, bo kolejne rzeczy dają im ukojenie, podwyższają ich samopoczucie, samoocenę.

Worki balastowe i związana z nimi rosnąca konsumpcja to dla wielu z nas ważny obszar pracy. Z roku na rok w ujęciu globalnym ludzkość konsumuje coraz więcej. Światowy Dzień Długu Ekologicznego w tym roku przypadł na 29 lipca (Earth Overshoot Day). Pokazuje on, w uproszczeniu, którego dnia jako globalna populacja właśnie wykorzystaliśmy roczny budżet ekologicznych zasobów naszej planety.

Szukasz na swoje wydarzenie firmowe inspirującego mówcy, który w angażujący sposób opowie o tematach wpisujących się w zrównoważony rozwój?

>> Zapoznaj się z naszą ofertą << lub >> napisz do nas. <<

Przygotujemy ofertę specjalnie dla Ciebie.

Eco game changer działa zgodnie z modelem balonu

Zgodnie z modelem balonu proponowanym przez Who Will Save The Planet, kiedy myślisz o swoim podejściu do eko, działaj na trzech obszarach: ciesz się małymi kroczkami, które dają Ci moc i radość działania, pracuj ze swoimi workami balastowymi, żeby wiedzieć, co jest w życiu naprawdę ważne, i wtedy, gdy czujesz, że masz siłę, sięgaj do swojego kosza, aby uruchomić swój mega potencjał do bycia eko game changerem.

Zobacz wystąpienie Eco game changer. Masz tę moc!

Widzisz pole do współpracy? Skontaktuj się z nami

Pomożemy Twojej firmie w procesie zmiany w stronę zrównoważonego rozwoju. Od dynamicznych wystąpień motywacyjno-edukacyjnych po wsparcie z zakresu zarządzania strategicznego i efektywnej komunikacji na zewnątrz organizacji.

Artykuł TEDx: Obejrzyj Eco game changer. Masz tę moc! i działaj pochodzi z serwisu Who will save the planet.

Dlaczego pies jest jak pogoda, a człowiek jak klimat?

Dominika — Sun, 28 Feb 2021 18:05:12 +0000

Ostatnie mrozy, które nam zaoferowały piękną zimę, a mieszkańcom Teksasu małą tragedię, dały pole do popisu klimatycznym denialistom. No bo jakie ocieplenie klimatu, kiedy marzną nam pupy, jak dawno nie marzły?

Jak odróżnić klimat od pogody

I tu przydałaby się jakiś intuicyjny przykład ilustrujący różnicę między pogodą, a klimatem. Taki łatwy do zapamiętania, nawet przez dziecko. I ja właśnie taki wczoraj usłyszałam z ust dr Rożka w audycji Raport o stanie Świata. Wykorzystujcie.

Pogoda jest jak pies, a klimat jak człowiek

Klimat i pogoda mają się tak do siebie, jak pan do psa, z którym idzie do parku. Człowiek ma jakąś obraną ścieżką i jej się trzyma, pies w zależności od zachcianki pobiegnie raz w prawo, raz w lewo. Ale uśredniając, pies również idzie tą ścieżką, tylko zalicza małe odstępstwa od niej. Pies jest jak pogoda, a człowiek, jak klimat. Jeśli mówimy o klimacie, patrzmy na długie trendy, przynajmniej 30 letnie, jeśli o pogodzie, o tych chwilowych, które obserwujemy tu i teraz.

Sprawdź, jak zmieniały się temperatury na przestrzeni lat

Źródło: https://climate.nasa.gov/interactives/climate-time-machine

Artykuł Dlaczego pies jest jak pogoda, a człowiek jak klimat? pochodzi z serwisu Who will save the planet.