Mydło w kostce jest super, bo:

• nie produkuję śmieci w postaci plastikowych opakowań (szukam tych, w papierowym opakowaniu lub na wagę)
• jest trochę taniej (porównując produkt tego samego producenta dostępny w kostce i w płynie)
• lubię to, jak wygląda mydło w kostce, jego prostota ma w sobie coś szlachetnego, szczególnie te z Aleppo
• ma dobry skład (chociaż kostka nie jest jego gwarancją, teraz używam mydła z Aleppo, które jest w 100% z oliwy z oliwek, ale szukam czegoś produkowanego bliżej o równie fajnym składzie)
• jest super wygodne w użyciu jako mydło do golenia, od dawna nie używam do tego pianek czy żeli
• używa go cała rodzina, również roczna Róża i pięcioletni Gucio (nie potrzebujemy żadnego dodatkowego kremu ochronnego do pupy)
• oszczędzam na kupowaniu właśnie preparatów do depilacji
• pachnie czystością, naturalną i nie konkuruje z moimi perfumami
• nie kusi pompką moich dzieci

Mydło w kostce jest mniej super, bo:

• gdy zapomnę wylewać nadmiaru wody z mydelniczki, mydło potrafi się trochę „rozciapciać”, wtedy trzeba je osuszyć
• moje dzieci uwielbiają się nim bawić, drapać je, namaczać i „rozciapciać”, co często kończy żywot mydła
• te o faktycznie dobrym składzie są droższe, ale wiem za co płacę
• mam wątpliwości co do ich zastosowania w miejscach publicznych ze względu na higienę, w domu zawsze obmywamy mydło, które bez tego potrafi mieć ślady zmywanego brudu, na przykład po myciu dłoni przez Gucia, który właśnie wrócił z piaskownicy (a co Wy o tym myślicie?)

A co Wy myślicie o mydle w kostce? Macie swoje ulubione?

Ps. Jak Twoje zero waste’owe zmiany? Chcesz wiedzieć jak w nich wytrwać? Zajrzyj tu.

Artykuł Mydło w kostce – prosta zmiana zero waste pochodzi z serwisu Who will save the planet.

Niezależnie od tego, czy homo sapiens ponoszą winę, czy nie, pozostaje faktem, że skoro tylko przybywali w jakiejś miejsce, wymierała ludność tubylcza.

Zatrzymało mnie to zdanie. Akurat jechaliśmy z Warmii do Warszawy, odłożyłam książkę na kolana i długo patrzyłam na horyzont. Wiesz, że jeszcze kilkanaście tysięcy lat temu ziemię zamieszkiwało kilka gatunków człowieka jednocześnie? Nigdy wcześniej o tym nie myślałam, a teraz, w kontekście zmian klimatycznych, te zdanie wydało mi się uderzające. Czy w czasach globalizacji jesteśmy ostatnią ludnością tubylczą? Galopujące zmiany klimatyczne, które sobie zafundowaliśmy, wydają się bardzo prawdopodobnym rozwiązaniem zagadki dotyczącej końca naszej cywilizacji. Jak wynika z raportu przygotowanego na zlecenie ONZ, szóste wymieranie gatunków trwa. Tak mówi o tym dr Kate Brauman z Uniwersytetu Minnesoty, jedna z autorek obszernego 1800-stronicowego dokumentu (za Newsweek).

Udokumentowaliśmy naprawdę bezprecedensowe zanikanie bioróżnorodności natury. Jeśli chodzi o szybkość zanikania i skalę zagrożenia, jest to coś zupełnie innego niż wszystko, co do tej pory widzieliśmy w historii ludzkości.

Przyjazną czytelnikowi wersję raportu znajdziesz tutaj.

Ze słabego gatunku, który przez większość swojej historii walczył o przetrwanie i zajmował środkowe miejsce w łańcuchu pokarmowym, wspięliśmy się aż na sam jego szczyt. Stało się tak prawdopodobnie przez przypadkowe (!), a może boskie, mutacje genetyczne, które na tyle zmieniły nasz mózg, że w zaskakującym, jak na wiek świata, tempie, nauczyliśmy się nowych sposobów myślenia i komunikacji. Nasz spektakularny przeskok w łańcuchu pokarmowym aż na sam szczyt ma swoje ważne konsekwencje. W przeciwieństwie do innych zwierząt, które na najwyższe ogniwo wspinały się miliony lat, nie mieliśmy czasu przystosować się do nowej roli. Harari pisze:

Wiele historycznych katastrof, od morderczych wojen po gwałt zadawany przez człowieka ekosystemowi, było skutkiem tego nazbyt szybkiego skoku.

Zdaje się, że jesteśmy niedojrzali na poziomie emocji i ciała. To dziecko, gdy dostanie wór cukierków, zjada je wszystkie łapczywie. Nie myśli o tym, co będzie potem. Który inny gatunek marnotrawi zasoby naturalne tak, jak my? Znasz bajkę o złotej rybce? Jest tam baba, która chce więcej i więcej. Dostaje wszystko, o co poprosi, ale to cały czas za mało. Aż w końcu rybka wraca babę do punktu wyjścia, przed drewnianą chałupę z rozbitym korytem. Ze szczytu hierarchii znowu na sam dół.

Taką złotą rybką dla całej ludzkości jest natura. Możemy bezmyślnie brać od niej więcej i więcej lub udowodnić, że zasługujemy na ten niespodziewany awans na szczyt łańcucha pokarmowego.
Jak to zrobić? Działaj. Tu zobacz jak możesz to robić.

Artykuł Teoria o tym, dlaczego niszczymy Planetę pochodzi z serwisu Who will save the planet.